با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا

شعر "با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا" از صائب تبریزیبا خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جداهر که از خود شد جدا شد از غمِ عالم جدانان جو خور در بهشتِ جاودان پاینده باشکز ...

شب فراق که داند که تا سحر چند است

شعر "شب فراق که داند که تا سحر چند است" از سعدیشب فراق که داند که تا سحر چند استمگر کسی که به زندان عشق در بند استگرفتم از غم دل راه بوستان گیرمکدام سرو به بالای دوست مان...